സത്യത്തിൽ ഭാഷ നിഷ്പക്ഷമല്ല

ആശയവിനിമയത്തിനുള്ള ഉപാധി എന്നതിലുപരി ഭാഷ സാംസ്കാരിക സ്വത്വം, സാമൂഹിക ശ്രേണികൾ എന്നിവയുടെ പ്രതിഫലനമാണ്. വിവിധ സാഹിത്യ സാഹിത്യേതര ആഖ്യാനങ്ങൾ രൂപപ്പെടുത്തുന്നതിലും സമൂഹ സ്വത്വങ്ങൾ നിർമിക്കുന്നതിലും സാമൂഹിക അധികാര ഘടനകളെ ശാശ്വതമാക്കുന്നതിലും ഭാഷയുടെ പങ്ക് വലുതാണ്. സമൂഹങ്ങൾക്കുള്ളിലെ വിവിധ താൽപ്പര്യങ്ങൾക്കായി ഭാഷ ഉപയോഗിക്കുന്ന സമൂഹവും ഭാഷയെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന സമൂഹവും ഭാഷ തങ്ങളുടെ അധികാരവും മേൽക്കോയ്മയും നില നിർത്താൻ വേണ്ടി ഉപയോഗിക്കുന്ന സമൂഹവും നിലവിൽ ലോകത്തുണ്ട്.

എല്ലാ കാലത്തും ഭാഷയുടെ രാഷ്ട്രീയം അധികാരവ്യവസ്ഥയെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയാണ്. സത്യത്തിൽ ഭാഷ നിഷ്പക്ഷമല്ല; ആശയങ്ങൾ എങ്ങനെ കൈമാറുകയും മനസ്സിലാക്കുകയും ചെയ്യുന്നുവെന്നതിനെ സ്വാധീനിക്കുന്ന അധികാരം ഭാഷയിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നുണ്ട്. ഭാഷ നിയന്ത്രിക്കുന്നവർ പലപ്പോഴും പൊതു വ്യവഹാരങ്ങളിലും തീരുമാനമെടുക്കൽ പ്രക്രിയകളിലും കാര്യമായ സ്വാധീനം ചെലുത്തുന്നു. ഭരണഭാഷ, കോടതിഭാഷ, രാജഭാഷ, കീഴാളഭാഷ തുടങ്ങിയ ഭാഷാ വിഭജനങ്ങൾ ഇങ്ങനെ രൂപപ്പെട്ടവയാണ്. നിയമനിർമാണത്തിലൂടെയോ വിദ്യാഭ്യാസ പാഠ്യപദ്ധതിയിലൂടെയോ സമൂഹത്തിൽ ഏതൊക്കെ ഭാഷകളെ വിലമതിക്കുകയും പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യണമെന്നു പലപ്പോഴും അധികാരത്തിലെത്തുന്നവർ തീരുമാനിക്കുകയും തീരുമാനം നടപ്പിലാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇന്ന് ഇന്ത്യയിൽ നടക്കുന്ന ഭാഷയെക്കുറിച്ചുള്ള ചർച്ചകളും സമരങ്ങളും ഈ പശ്ചാത്തലത്തിൽ സംഭവിക്കുന്നതാണ്.

ഉച്ചാരണം, ഭാഷാഭേദം, പദാവലി എന്നിവ പോലുള്ള ഭാഷാ ഘടകങ്ങൾ ഒരു പ്രത്യേക ജനതയെ തിരിച്ചറിയാൻ സഹായിക്കുന്നു. അതേസമയം പ്രബലമായ ഭാഷാ മാനദണ്ഡങ്ങളുമായി പൊരുത്തപ്പെടാത്തവരെ പൊതു സമൂഹത്തിൽ ഉൾപ്പെടുത്തുന്നതിനുള്ള തടസ്സമായി ഇതു പ്രവർത്തിക്കുന്നു.

വ്യക്തിയുടെയും കൂട്ടായ സാമൂഹിക സ്വത്വങ്ങളുടെയും നിർമാണത്തിലും ചർച്ചകളിലും ഭാഷ നിർണായക പങ്കുവഹിക്കുന്നു. ഭാഷ, വ്യക്തിയുടെയോ സമൂഹത്തിന്റെയോ സംസ്‌കാരവുമായി അഭേദ്യമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു, നമ്മെയും മറ്റുള്ളവരെയും നാം ശരിക്കു മനസ്സിലാക്കുന്നത് ഭാഷയും സംസ്കാരവും അടുത്തറിയുമ്പോഴാണ്. ഉച്ചാരണം, ഭാഷാഭേദം, പദാവലി എന്നിവ പോലുള്ള ഭാഷാ ഘടകങ്ങൾ ഒരു പ്രത്യേക ജനതയെ തിരിച്ചറിയാൻ സഹായിക്കുന്നു. അതേസമയം പ്രബലമായ ഭാഷാ മാനദണ്ഡങ്ങളുമായി പൊരുത്തപ്പെടാത്തവരെ (ഉദാ :-ഗ്രാമീണ ജനങ്ങൾ, ആദിവാസി ജനവിഭാഗങ്ങൾ) പൊതു സമൂഹത്തിൽ ഉൾപ്പെടുത്തുന്നതിനുള്ള തടസ്സമായി ഇതു പ്രവർത്തിക്കുന്നു.

ഇന്ത്യ പോലുള്ള ബഹുഭാഷാ രാജ്യങ്ങളിൽ, ചില ഭാഷസമൂഹങ്ങൾ അവരുടെ ഭാഷ പൈതൃകത്തിൻ്റെ അംഗീകാരത്തിനും മേൽകോയ്മയ്ക്കും വേണ്ടി മത്സരിക്കുന്നു. അത്തരം ആളുകളുടെ വാദഗതി വിജയിക്കുമ്പോൾ ചില ഭാഷകളുടെ പാർശ്വവത്കരണത്തിന് ഇതു കാരണമാകുന്നു. മാത്രമല്ല, തനത് സംസ്കാരങ്ങളെയും ലോകവീക്ഷണങ്ങളെയും മായ്ച്ചുകളയുന്നതിനും അസമത്വത്തിൻ്റെയും അടിച്ചമർത്തലിൻ്റെയും വ്യവസ്ഥകൾ ശാശ്വതമാക്കുന്നതിനും ഇക്കാര്യം ഇടയാക്കുന്നു.
മലയാളത്തിൽ, വൈവിധ്യമാർന്ന ഭാഷാഭേദങ്ങൾ നിലവിലുണ്ട്, ഓരോന്നിനും ചരിത്രപരവും ഭൂമിശാസ്ത്രപരവും സാമൂഹികവുമായ ഘടകങ്ങളാൽ രൂപപ്പെട്ട തനതായ സവിശേഷതകളുണ്ട്. സംസ്‌കൃതമയമായ വരേണ്യ ഭാഷയാണ് ഉത്തമമെന്നു തെറ്റിദ്ധരിക്കുമ്പോൾ ഈ വസ്തുത നാം വിസ്മരിക്കരുത്.

എന്നാൽ, ഒരേ ഭാഷയ്ക്കുള്ളിലെ ഭാഷാഭേദങ്ങളെക്കുറിച്ച് ആലോചിക്കുമ്പോൾ, ഭാഷാഭേദങ്ങൾ സ്വത്വത്തിൻ്റെയും പ്രാദേശികതയുടെയും സാംസ്കാരിക അഭിമാനത്തിൻ്റെയും അടയാളങ്ങളാണെന്നു കാണാൻ കഴിയും. സാംസ്കാരികമായ ആധികാരികതയുടെ പ്രതീകങ്ങളായി പ്രാദേശിക ഭാഷ സംസാരിക്കുന്നവർ അവരുടെ ഭാഷകളുമായി അടുത്തിടപഴകുന്നു. അപ്പോൾ ഭാഷാഭേദങ്ങൾ സാമൂഹിക നിലയുടെയും(Status) സ്വന്തത്തിൻ്റെയും അടയാളങ്ങളായി പരിണമിക്കുന്നു. ചില സന്ദർഭങ്ങളിൽ ഭാഷാപരമായ അഭിമാനത്തിൻ്റെ ഈ ബോധം വിവിധ പ്രദേശങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള പിരിമുറുക്കങ്ങൾക്കും മത്സരങ്ങൾക്കും വഴിയൊരുക്കും. മാത്രമല്ല, ഭാഷകൾ തമ്മിലുള്ള നിലവിലുള്ള ഭിന്നതകൾ വർധിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

ഈ പശ്ചാത്തലത്തിൽ ദ്രാവിഡ ഭാഷകളിലൊന്നായ നമ്മുടെ മാതൃഭാഷയായ മലയാളത്തിന്റെ കാര്യമെടുക്കുക. ഭാഷാ അധികാരികളും വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങളും പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്ന മലയാളത്തിൻ്റെ മാനകവത്കരണം, ചരിത്രപരമായി ചില പ്രാദേശിക ഭാഷകളെ മറ്റുള്ളവയെക്കാൾ ഉയർ ന്നവയാക്കിയിട്ടുണ്ട്. കോട്ടയം, വള്ളുവനാടൻ ഭാഷകൾ നാം പൊതു മലയാളമായി ഉപയോഗിക്കുന്നതിങ്ങനെയാണ്. പലപ്പോഴും പാർശ്വവത്കരിക്കപ്പെട്ട സമുദായങ്ങൾക്ക് ഇതു ദോഷം ചെയ്യും. വടക്കൻ, തെക്കൻ ഭാഷകൾ സംസാരിക്കുന്നവരെ പാർശ്വവത്കരിക്കുന്നതിനും ഭാഷാപരമായ അസമത്വങ്ങൾ നിലനിർത്തുന്നതിനും ഈ മാനകവത്കരണം (Standardisation) കാരണമായിട്ടുണ്ട്.

ഇന്ത്യയിലെ 22 ഷെഡ്യൂൾഡ് ഭാഷകളിൽ ഒന്നെന്ന പ്രത്യേകതയും നൂറ്റാണ്ടുകൾ പഴക്കമുള്ള സമ്പന്നമായ സാഹിത്യ പാരമ്പര്യവും മലയാളത്തിനുണ്ട്. മലയാളത്തിൽ, വൈവിധ്യമാർന്ന ഭാഷാഭേദങ്ങൾ നിലവിലുണ്ട്, ഓരോന്നിനും ചരിത്രപരവും ഭൂമിശാസ്ത്രപരവും സാമൂഹികവുമായ ഘടകങ്ങളാൽ രൂപപ്പെട്ട തനതായ സവിശേഷതകളുണ്ട്. സംസ്‌കൃതമയമായ വരേണ്യ ഭാഷയാണ് ഉത്തമമെന്നു തെറ്റിദ്ധരിക്കുമ്പോൾ ഈ വസ്തുത നാം വിസ്മരിക്കരുത്.

പണ്ടുതൊട്ടേ മലയാളം സംസാരിക്കുന്ന പ്രദേശം മൂന്നു പ്രധാന ഭൂമിശാസ്ത്ര മേഖലകളായി തിരിച്ചിരിക്കുന്നു. ഒന്ന് വടക്കൻ കേരളം (മലബാർ), രണ്ട് മധ്യ കേരളം (കൊച്ചി), മൂന്ന് തെക്കൻ കേരളം (തിരുവിതാംകൂർ). ഈ പ്രദേശങ്ങളിൽ ഓരോന്നിനും അതിൻ്റേതായ വ്യതിരിക്തമായ ഭാഷകളുണ്ട്. അയൽഭാഷാ സമൂഹങ്ങളുമായുള്ള സാമീപ്യം, ചരിത്രപരമായ വ്യാപാരവഴികൾ, സാംസ്കാരിക വിനിമയങ്ങൾ തുടങ്ങിയ ഘടകങ്ങളാൽ ഈ ഭാഷാഭേദങ്ങൾ സ്വന്തം വ്യക്തിത്വമുള്ളവയാണ്.

മലപ്പുറം, കോഴിക്കോട്, കണ്ണൂർ ജില്ലകൾ ഉൾപ്പെടെയുള്ള കേരളത്തിൻ്റെ വടക്കൻ പ്രദേശങ്ങളിൽ സംസാരിക്കുന്ന പ്രാദേശിക ഭാഷകളെ “മലബാർ മലയാളം” എന്നു വിളിക്കാറുണ്ട്. ഒരു വ്യാപാര കേന്ദ്രമെന്ന നിലയിൽ മലബാർ പ്രദേശത്തിൻ്റെ പങ്ക്, അറബി, പേർഷ്യൻ, മറ്റു ഭാഷകളുമായുള്ള ചരിത്രപരമായ ഇടപെടലുകൾ എന്നിവ ഇവിടുത്തെ ഭാഷയെ സ്വാധീനിച്ചിട്ടുണ്ട്.

തൃശൂർ, എറണാകുളം, പാലക്കാട് ജില്ലയുടെ ചില ഭാഗങ്ങൾ എന്നിവയുൾപ്പെടെയുള്ള കേരളത്തിൻ്റെ മധ്യപ്രദേശങ്ങൾ അവയുടെ തനതായ ഭാഷാഭേദങ്ങളാൽ സവിശേഷമാണ്. മധ്യ മലയാളം ഭാഷാഭേദങ്ങൾ പലപ്പോഴും വടക്കൻ, തെക്കൻ ഭാഷകൾ തമ്മിലുള്ള ഒരു ഭാഷാ പാലമായി വർത്തിക്കുന്നുവെങ്കിലും , വടക്കൻ, തെക്കൻ ഭാഷാഭേദങ്ങളിൽ നിന്നു വ്യത്യസ്തമാക്കുന്ന തനതായ ഭാഷാപരമായ സ്വഭാവങ്ങളും അവർക്കുണ്ട്.

കേരളത്തിൻ്റെ തെക്കൻ പ്രദേശങ്ങളിൽ, പ്രത്യേകിച്ച് തിരുവനന്തപുരം, കൊല്ലം, ആലപ്പുഴ, പത്തനംതിട്ട ജില്ലകളുടെ ചില ഭാഗങ്ങളിൽ സംസാരിക്കുന്ന പ്രാദേശിക ഭാഷകൾ “തിരുവിതാംകൂർ മലയാളം” എന്നറിയപ്പെടുന്നു. ദക്ഷിണേന്ത്യൻ ഭാഷകൾ തമിഴ്നാടിനോട് സാമീപ്യമുള്ളതിനാൽ തമിഴും മറ്റു ദ്രാവിഡ ഭാഷകളും ഈ ഭാഷാഭേദത്തെ സ്വാധീനിക്കുന്നു.

അപ്പോൾ ഭാഷാഭേദങ്ങൾ സാമൂഹിക നിലയുടെയും(Status) സ്വന്തത്തിൻ്റെയും അടയാളങ്ങളായി പരിണമിക്കുന്നു. ചില സന്ദർഭങ്ങളിൽ ഭാഷാപരമായ അഭിമാനത്തിൻ്റെ ഈ ബോധം വിവിധ പ്രദേശങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള പിരിമുറുക്കങ്ങൾക്കും മത്സരങ്ങൾക്കും വഴിയൊരുക്കും.

ഓരോ ഭൂമിശാസ്ത്ര മേഖലയിലും, ജാതി, മതം, വർഗം തുടങ്ങിയ ഘടകങ്ങളെ അടിസ്ഥാനമാക്കി കൂടുതൽ സാമൂഹിക-ഭാഷാ വ്യതിയാനം നിലനിൽക്കുന്നുണ്ട് . ഉദാഹരണത്തിന്, ഗ്രാമീണ കാർഷിക സമൂഹങ്ങളുടെ സംസാര രീതികൾ വ്യത്യസ്തമാണ്. എന്നാൽ കേരളത്തിലെ ആദിവാസി വിഭാഗങ്ങൾക്ക് അവരുടേതായ ഭാഷകളുണ്ട്.

മലയാളത്തിൻ്റെ മാനക വത്കരണം (സ്റ്റാൻഡേർഡൈസേഷൻ) പ്രാഥമികമായി മധ്യകേരളത്തിൽ സംസാരിക്കുന്ന പ്രാദേശിക ഭാഷകളെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതാണ്, പ്രത്യേകിച്ച് തൃശൂർ, എറണാകുളത്തെ പ്രാദേശിക ഭാഷകൾ. സ്‌കൂളുകളിൽ പഠിപ്പിക്കുകയും പത്ര മാധ്യമങ്ങളിലും സാഹിത്യത്തിലും ഉപയോഗിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന സാധാരണ മലയാളം ഈ പ്രദേശങ്ങളിലെ ഭാഷപരമായ പ്രത്യേകതകളെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നു.
ചരിത്രപരവും ഭൂമിശാസ്ത്രപരവും സാമൂഹികവുമായ ഘടകങ്ങളുടെ സങ്കീർണമായ പരസ്പരബന്ധത്തെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്ന ഭാഷാവൈവിധ്യത്താൽ സമ്പന്നമായൊരു ഭാഷയാണ് മലയാളം. മാനക വത്കരണം ചില പ്രത്യേകഭാഷകളിൽ കേന്ദ്രീകരിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, ഇന്ന് പ്രാദേശിക ഭാഷകൾ സാഹിത്യകൃതികളിലൂടെയും സിനിമകളിലൂടെയും യൂട്യൂബ് പോലുള്ള സോഷ്യൽ മീഡിയകളിലൂടെയും കൂടുതൽ കരുത്തുനേടി സ്വയം അടയാളപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്.

സത്യത്തിൽ ഭാഷ നിഷ്പക്ഷമല്ല; ആശയങ്ങൾ എങ്ങനെ കൈമാറുകയും മനസ്സിലാക്കുകയും ചെയ്യുന്നുവെന്നതിനെ സ്വാധീനിക്കുന്ന അധികാരം ഭാഷയിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നുണ്ട്. ഭാഷ നിയന്ത്രിക്കുന്നവർ പലപ്പോഴും പൊതു വ്യവഹാരങ്ങളിലും തീരുമാനമെടുക്കൽ പ്രക്രിയകളിലും കാര്യമായ സ്വാധീനം ചെലുത്തുന്നു.

ഭാഷയും ഭാഷാഭേദങ്ങളും ആശയവിനിമയത്തിനും സാംസ്കാരിക ആവിഷ്‌കാരത്തിനും സ്വത്വ രൂപീകരണത്തിനും സാമൂഹിക ഐക്യത്തിനും അടിസ്ഥാനമായ കാര്യമാണ്. ഭാഷാവൈവിധ്യത്തിൻ്റെ പ്രാധാന്യം തിരിച്ചറിയുകയും ഭാഷാ വ്യതിയാനത്തിൻ്റെ എല്ലാ രൂപങ്ങളെയും വിലമതിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് ഒരു പൗരന്റെ നല്ല ഗുണമായി ഞാൻ കണക്കാക്കുന്നു. എല്ലാ ഭാഷകളെയും ഭാഷാഭേദങ്ങളെയും ഉൾക്കൊള്ളുന്നതും സഹിഷ്ണുതയോടെ അവയെ സമീപിക്കുന്നതും ഊർജ്ജസ്വലമായ ഇന്ത്യയെ കെട്ടിപ്പടുക്കുന്നതിന് അത്യന്താപേക്ഷിതമാണ്.

മുനീർ അഗ്രഗാമി

മുനീർ അഗ്രഗാമി

കവി, ചിത്രകാരൻ, നിലമ്പൂർ അമൽ കോളേജ് ഓഫ് അഡ്വാൻസ്ഡ് സ്റ്റഡീസിൽ മലയാളം അസി. പ്രൊഫസർ

Next Post

Welcome Back!

Login to your account below

Retrieve your password

Please enter your username or email address to reset your password.

error: Content is protected !!
×